به‌روزرسانی اکتبر Patch Tuesday مایکروسافت از دو جهت قابل توجه است. نخست اینکه تعداد کل وصله‌ها برای اولین بار به عددی چهاررقمی رسیده است. دوم اینکه مایکروسافت برای کمک به شرکت‌ها در درک بهتر جزئیات آسیب‌پذیری‌ها، تصمیم گرفته است آنها را در قالب گروه‌های ریسک (Risk Cohorts) دسته‌بندی کند. هر گروه، آسیب‌پذیری‌هایی را دربر می‌گیرد که تحت شرایط مشابه مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرند و سیستم‌های یکسانی را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این گروه‌ها جایگزین رتبه‌بندی شدت آسیب‌پذیری یا بولتن‌های جداگانه مربوط به هر CVE نمی‌شوند. اگرچه احتمالاً برای اولویت‌بندی جامع وصله‌ها مناسب نیستند، اما به سازمان‌ها کمک می‌کنند سریع‌تر تشخیص دهند کدام بخش از زیرساخت در حال حاضر بیشترین خطر را دارد.
گوشه آمار
از میان ۱٬۴۱۴ آسیب‌پذیری برطرف‌شده در به‌روزرسانی Patch Tuesday اکتبر، ۱٬۱۰۲ مورد مستقیماً سیستم‌عامل ویندوز، ۱۳۴ مورد Microsoft Office، تعداد ۳۶ مورد SharePoint Server، تعداد ۲۲ مورد SQL Server و ۷ مورد Exchange Server را تحت تأثیر قرار می‌دهند. بخش عمده این آسیب‌پذیری‌ها، یعنی ۶۷۷ مورد، به ارتقای سطح دسترسی (Privilege Escalation)، تعداد ۳۱۷ مورد به اجرای کد از راه دور (RCE)، تعداد ۴۰ مورد به دور زدن سازوکارهای امنیتی (Security Bypass) و ۷۳ مورد به حمله منع سرویس (DoS) منجر می‌شوند.
در این فهرست، ۸۶ آسیب‌پذیری با سطح بحرانی (Critical) قرار دارند که از میان آنها ۶۸ مورد به اجرای کد از راه دور (RCE)، تعداد ۱۴ مورد به ارتقای سطح دسترسی، سه مورد به جعل هویت (Spoofing) و یک مورد به افشای داده‌ها منجر می‌شوند. علاوه بر این، اطلاعات مربوط به دو آسیب‌پذیری پیش از انتشار وصله‌ها افشا شده بود و یکی از آنها در حملات واقعی مورد سوءاستفاده قرار گرفته است.
CVE-2026-96951 — آسیب‌پذیری در Windows Shell
تنها آسیب‌پذیری Zero-Day برطرف‌شده در به‌روزرسانی اکتبر که مهاجمان هم‌اکنون از آن در حملات واقعی استفاده می‌کنند، CVE-2026-96951 در Windows Shell است که امتیاز شدت آن در CVSS برابر با ۸٫۸ است. هنوز جزئیات نحوه سوءاستفاده از این آسیب‌پذیری مشخص نیست؛ با این حال، طبق توضیحات مایکروسافت، این آسیب‌پذیری شامل نوعی Command Injection است که هنگام دسترسی به سیستم از طریق شبکه، امکان دور زدن یک قابلیت امنیتی را فراهم می‌کند. مایکروسافت در کشف این آسیب‌پذیری از متخصصان Fujitsu و Anthropic نیز نام برده است؛ بنابراین احتمال دارد این آسیب‌پذیری با استفاده از شبکه‌های عصبی شناسایی شده باشد.
CVE-2026-108398 و CVE-2026-92707: آسیب‌پذیری‌هایی که پیش از انتشار وصله‌ها افشا شدند
اطلاعات مربوط به این دو آسیب‌پذیری پیش از انتشار به‌روزرسانی اکتبر در دسترس عموم قرار گرفته بود. از نظر تئوری، این موضوع می‌تواند به این معنا باشد که مهاجمان پیش از انتشار وصله‌ها برای سوءاستفاده از آنها تلاش کرده‌اند. این دو آسیب‌پذیری عبارت‌اند از:
-
CVE-2026-108398 — آسیب‌پذیری در .NET Framework که امکان دور زدن حفاظت WDAC را فراهم می‌کند؛
-
CVE-2026-92707 — آسیب‌پذیری در مؤلفه سریال‌سازی شخص ثالث MessagePack-CSharp که می‌تواند به حمله منع سرویس (DoS) منجر شود.
با این حال، طبق بولتن‌های امنیتی، تاکنون هیچ‌یک از این دو آسیب‌پذیری در حملات واقعی مشاهده نشده‌اند.
به چه موارد دیگری باید توجه کرد؟
چندین آسیب‌پذیری برطرف‌شده در این به‌روزرسانی، پیامدهای بالقوه جدی را با روش‌های نسبتاً ساده برای سوءاستفاده ترکیب می‌کنند. در این میان، باید به سه آسیب‌پذیری که می‌توانند به اجرای کد دلخواه منجر شوند، توجه ویژه‌ای داشت:
چه موارد دیگری باید وصله شوند؟
مایکروسافت تنها شرکتی نیست که بسته‌های به‌روزرسانی منظم را برای آسیب‌پذیری‌های تازه کشف‌شده منتشر می‌کند.
Adobe نیز در به‌روزرسانی اکتبر خود، ۱۷۴ نقص امنیتی در محصولاتش را برطرف کرده است که از جمله آنها می‌توان به آسیب‌پذیری‌های بحرانی با امتیاز CVSS برابر با ۱۰ در ColdFusion و Commerce/Magento اشاره کرد. این سیستم‌ها معمولاً از طریق شبکه خارجی در دسترس هستند و همین موضوع آنها را به اهداف جذابی برای مهاجمان تبدیل می‌کند.
بولتن امنیتی اکتبر SAP نیز ۲۰ آسیب‌پذیری را فهرست کرده است که یکی از آنها CVE-2026-89111، یک آسیب‌پذیری SSRF در Cloud SDK for Python است. این آسیب‌پذیری با امتیاز CVSS برابر با ۱۰، به مهاجمان اجازه می‌دهد توکن‌های OAuth را سرقت کنند.
چگونه امنیت شرکت خود را حفظ کنیم؟
در سال‌های اخیر و به لطف شبکه‌های عصبی، تعداد آسیب‌پذیری‌های شناسایی و برطرف‌شده به‌طور مداوم رکوردهای جدیدی ثبت می‌کند. برای اینکه در میان سیل وصله‌های امنیتی گرفتار نشوید، توصیه می‌کنیم از یک پلتفرم خودکار برای ردیابی و ارزیابی آسیب‌پذیری‌ها استفاده کنید. این پلتفرم نه‌تنها به شناسایی و برطرف‌کردن آسیب‌پذیری‌ها کمک می‌کند، بلکه آنها را بر اساس ریسک واقعی اولویت‌بندی کرده و فرایند رفع آسیب‌پذیری‌ها را نیز خودکار می‌کند.
